Gërdeci, kepi i shpresës së mirë?

Posted: June 29, 2014 in AKTUALITET

Image

Ata nuk zënë ekrane. Nuk popullojnë rrugë. Nuk kanë 7milion teka të ditës. Nuk të fiksojnë nga koka te këmbët për të parë ç`ke veshur. Nuk mbushin rrjetet sociale me foto aventurash. Nuk dyndin bllokun me makiato të hidhura. As nuk tundin zinxhirët kotësisht rrugëve. As nuk vrasin kohën duke bërë shopingje. As nuk duan tja dinë c`është I-phone. Ata nuk vdesin për Justin Bieber. Nuk ëndërrojnë të takojnë Messin. Nuk duan të shkojnë në hënë. Ata nuk jetojnë për sytë e të tjerëve. Ekzistojnë për veten. Nuk dëshirojnë të jenë të çuditshëm. Nuk duan të vihen re ngulmazi. S`duan as të të shqetësojnë. Veç një gjë e lusin heshturazi:Të jenë normalë!

Sapo shkel në fshatin gjëmëmadh Gërdec, përbri autostradës Tiranë-Durrës, teksa makinat nxitojnë pa hedhur sytë asnjë çast te kjo shtëpi e bardhë, gjen ata. Janë të rinj me aftësi të kufizuara që po përpiqen të thyejnë limitet e tyre në “Shtëpinë e Shpresës.” Disa prej tyre gjenden prej kohësh në një karrige me rrota, e të tjerë mundin të ecin vetë edhe pse me vështirësi. Ata vijnë nga Shijaku, Sukthi, Tirana për të gjetur çuditërisht shpresë në këtë fshat që qe bërë sinonimi i fatkeqësisë dikur. E për ta, Gërdeci është tashmë shtegu i një jete tjetër, plot ngjyra, pa kufizime. Iliri është 16 vjec, Sara është 19, Egla 28, Abiusi 17, ndërsa Sabina dhe Geri janë 14 vjeç. Prej tyre, Iliri është i vetmi që ka mundur të ndjekë shkollën deri në klasën e pestë në 9-vjeçaren e fshatit Sukth. Të tjerët, asnjëherë nuk i kanë njohur bangat e shkollës, nuk kanë patur shokë klase, nuk kanë patur mësuese. Deri para pak muajve muret e shtëpisë kanë qenë të vetmet horizonte që njihnin dhe familjarët, të paktët njerëz që i donin.

Mrekullia e tyre, që mori jetë vetëm gjatë muajit nëntor të vitit të kaluar është fondacioni “The Valdete Trust”. I themeluar nga çifti Skocez Julian dhe Sue Davidson, ky fondacion mban emrin e një vajze të re paraplegjike, Valdetes, e cila gjeti forcën për të ecur para pavarësisht kufizimeve të saj. Tashmë, ajo është shndërruar në një engjëll kujdestar për të rinjtë e tjerë që veç nevojave fizike, kanë etje për kujdes të sinqertë dhe afeksion.

Image

Sue Davidson (Themeluese e fondacionit “The Valdete Trust” dhe qendrës “Shtëpia e Shpresës”):

“Prindërit e tyre i fshehin në dhomë kur ka vizita në shtëpi, që askush të mos shqetësohet nga prania e tyre, askush nuk kërkon opinionin e tyre, askush nuk i f ton ata në dasma, sepse nuk duan të prishin imazhin para krushqve. Të gjithë u thonë: Ju nuk mundeni! I kanë bindur vazhdimisht që janë të paaftë, pa bërë përpjekjen minimale për ta ndryshuar këtë situatë.  Për momentin ne mund të ndihmojmë vetëm 7 prej tyre, por mendoni sa fëmijë e të rinj të tjerë me aftësi të kufizuara jetojnë pa u dhënë mundësia të ndihmohen, pa patur mundësi të mësojnë, të mendojnë, të argëtohen, të përmirësohen.”

Blerina Qehaj (Mësuese e gjuhës shqipe dhe matematikës) :

“Të rinjtë për të cilët kujdesemi tek “Shtëpia e Shpresës” kanë patur përmirësime drastike në sjelljen dhe shëndetin e tyre. Jemi të sigurt që sa më shumë të vazhdojnë seancat e fizioterapisë dhe orët e mësimit, aq më tepër progres do të kenë. Familjarët janë të parët që duhet të edukohen sesi të sillen me këta individë, sepse sado të punojmë ne në këtë qendër, një rëndësi të madhe ka sjellja e familjarëve gjatë pjesës tjetër të ditës. Duhet të mësojmë ti dëgjojmë dhe kuptojmë këta të rinj: Ata kanë zë!”

Image

Valdete Gjonpalaj (tetraplegjike,sekretare tek “Shtëpia e Shpresës” ):

“Ne flasim për gjithcka bashkë, vetëm me njëri-tjetrin kuptohemi shumë mirë, rrëfehemi, tregojmë, qeshim. Unë jam këtu për ta, për t`i ndihmuar të kapërcejnë problemet që kam kaluar unë, për tu ndier të barabartë dhe jo më të veçuar nga pjesa tjetër e njerëzve.”

Të gjithë apelojnë për mbështetje, por askush nuk e kërkon mëshirën. Gjithë çfarë duan është një shans, një shans për tu ndier si të barabartë. Dhe ndoshta nesër, në shtëpizën e bardhë buzë rrugës, do të jenë më shumë se 7 ata që përpiqen të gjejnë shtegun e tyre të shpresës. Ndoshta të tjerë prindër do të ndërgjegjësohen e do të kuptojnë se individët me aftësi të kufizuara kanë më tepër mundësi për t`i dhënë sens jetës së tyre, të mos qëndrojnë më të fshehur në dhomat e errëta ku askush s`i sheh, por të hapin dyer të reja e të njohin botën në atë mënyrën e tyre naive. Të jetojnë në të drejtën e tyre të ligjshme për të mësuar, punuar, jetuar. Ata nuk janë të dënuar! Thjesht duan më shumë ndihmë se të tjerët!

Delinda Muçollari

Maj 2014

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s